امروز ديگر آن روزگاري نيست كه شاعري «سي و پنج سال از سراي سپنج‌» را رنج برد تا كتابي همانند شاهنامه را شيرازه بندد و يا حاصل عمرش همه يك ديوان غزل و چند منظومه باشد و آنگاه شاعري كه پنج كتاب دارد، آنها را پنج گنج بنامد.

و نيز آن عصر گذشته است كه انتشار كتاب يك شاعر يا نويسنده يا پژوهشگر، امري استثنايي و قابل يادكرد به شمار بيايد كه «ايشان را مي‌شناسيد؟ صاحب فلان كتاب است. به همين سبب ما با يك انفجار انتشاراتي مواجهيم‌، يعني يك رونق شديد در عرصة چاپ و نشر كه البته شايد عكس‌العمل مردم ما به سالها محروميت از كتاب هم در آن بي‌اثر نباشد.

در دو گفت‌وگوي جداگانه با خانمها شكريه عرفاني و زهرا زاهدي‌

_ چگونه با دنياي شعر آشنا شديد؟

زاهدي‌: واقعاً سخت است كه انسان بگويد چطور وارد دنياي شعر شده است‌. من برحسب اتفاق‌; يادم مي‌آيد زماني كه دبيرستان درس مي‌خواندم‌، يك برادري داشتم كه غزل مي‌گفت و من هم يواشكي هميشه به دفترچه‌هاي او سرك مي‌كشيدم‌. همين سرك كشيدن‌ها باعث شد كه من علاقة خودم را و اين‌كه چقدر به اين دنيا تعلق دارم كشف بكنم‌.

اديب و پژوهشگر بزرگ ايراني‌، استاد دانشگاه علامه طباطبايي‌

امروز معمولاً در افغانستان به جاي نام «فارسي‌»، «دري‌» را به كار مي‌برند و حتي در قانون نيز دري آمده است‌. خود افغانها مي‌گويند چون دري منتسب به دربار است و بخش منتخب زبان فارسي بوده است‌، ما به همان مفتخريم‌. مي‌خواستم ببينم نظر شما در اين مورد چيست و اساساً در مورد زبان فارسي دري چه مي‌فرماييد.

در اين كه يكي از نامهاي زبان شكرين و شيوا كه همه پارسي‌زبانان جهان‌، از آن ميان ما ايرانيان و شما افغانيان و تاجيكان بدان سخن مي‌گوييم‌، دري است‌، هيچ گماني نيست‌. اين نام هم نامي است كهن كه در سروده‌ها و نوشته‌هاي اين زبان بارها به كار برده شده است‌.