و جهان را دوست بدار

خوانش شعري از شكريه عرفاني

یکی از حرکتهایی که جسته و گریخته در شعر شاعران زن امروز مهاجر افغانستان دیده می‌شود پرهیز از خودسانسوری و به بیان واضحتر کنار آمدن و پذیرفتن جنسیت خود است که تاثیر این رویکرد برشعرها کاملا آشکار است. این تاثیر گاهی بصورت بیرونی (استفاده از کلمات و اشیاء خاص) و یا درونی تر (بصورت دیدگاه اجتماعی، فلسفی در پس زمینه) در شعر نمود پیدا می کند.

یکی از شاعران موفقی که در این زمینه آثار زیبا و قابل تاملی خلق کرده است شکریه عرفانی است. این نوشته بیشتر حالت تحلیلی دارد بر روی یکی از شعرهای ایشان که البته در مجموعه «به زبان تنهایی» ایشان نیست و از کارهای جدیدتر محسوب می شود.

دست بکش براندامم

که فراز و فرود جهان است

 همیشه بندهای آغازین شعر مهمترین تاثیر را در اثر و خواننده اثر دارد. این بی‌پروایی و صراحت نحوه بیان، فورا ذهن را متوجه بعضی کلیشه های ذهنی می کند و در نتیجه بعضی به غلط به شعرش برچسب شعرهای  جنسی (sex) را می زنند. در صورتیکه شعر شکریه عرفانی سراسر نمایش سکس و عقده های جنسی نیست و این را می شود به راحتی در خوانش و درک صحیح از لایه لایه شعر فهمید که اگر این گونه بود دیگر نه حرفی برای گفتن می ماند و نه حدیثی برای شنیدن. فرق است بین اینکه مثلا شعر زشتی بگویی و یا زشتی را به صورت هنری در شعرت بگنجانی. کما اینکه شعر امروز ممنوعیتی برای هیچ کلمه ای قائل نیست به شرط شیء شدن کلمه.

تو را به جان خویش فرا می خوانم

و لبریزت می کنم از عشق

شعر هرچند حول عشق جسمانی می چرخد اما کم کم ابعاد فراجسمانی به خود می گیرد.

به آغوشم بگیر

با جهان یکی شو

شادی از اینجا آغاز می شود

خلقت از اینجا

مرگ از اینجا

شاعر چنان از عشق تصور نزدیک و صمیمانه ای ارائه داده که مخاطب براحتی با آن احساس همدلی می کند، برخلاف شعرهای عاشقانه ای که ترس از اجتماع آنها را در میان انبوه کلمات کلی و عبارات کلیشه ای با رنگهای مصنوعی خفه اش کرده است تا مبادا شاعر فرهیخته خدای نکرده به داشتن عشق زمینی متهم شود. این شهامت و جسارت در بیان، در وجود هر کسی نیست.

و جهان را دوست بدار

جهان را با تمام مزارع تریاک و گندمزارهایش

با خوشه خوشه کلاهک های اتمش، تاکستانهایش

و مرا دوست بدار

با غمهایم

با شادیهایم

شعر در پوشش ضخیم استعارات و تکنیک های زبانی نیست و ساده به نظر می رسد اما سطحی نیست. نحوه نگرش شاعر به جهان پیرامونش به خودش بعنوان یک انسان بعنوان یک زن و به عشق حاکی از این است که سراینده شاعری است، صاحب فکر رئال و دارای گرایشات ملایمی به فلسفه ی زن.

این پذیرفتن مزارع تریاک در کنار گندمزارها و کلاهک های اتمی با تاکستانها دلیلی بر این مدعاست. شاعر برخورد آشتی جویانه ای با طبیعت دارد. همان طور که شاید طبیعت با او از در صلح وارد شده و یا نیرویی برتر در شاعر طبیعت را رام کرده باشد. عشق حتی در مفهوم زمینی اش جهان را با تمام زیبایی ها و زشتی ها و غمها و شادیها خواستنی و زیبا کرده است.

واج آوایی خصوصا بسامد بالای حرف «ش» به شعر شور و شادی بخشیده و نیز عنصر حرکت که به شعر پویایی و تحرک داده است اما این حرکت رفته رفته کند و کندتر می شود.

و می خواهمت که لمس کنی عریانی ام را

تا بر تو آشکار شود

                   حقیقت آیات خداوندگاری

هیچ پیامبری جفت خویش را به آسمانها نبرد

این قسمت از شعر مخاطب را به توقف و تاملی عمیق وا می دارد. شکی نیست که مفهوم این جمله کنایی است و خواننده به قدر فهم خود می تواند تاویلهای متفاوتی داشته باشد شاید شاعر خواسته بگوید هیچ پیامبری که مذکر هم بوده باعث نجات واقعی همسر و همراه خود نشده، حتی در مقام پیامبری. اما من (شاعر) پیامبری هستم (مونث) که وجودم، جسمم، خودم و حقیقتم آیاتی زنده هستند از جانب خداوند و می خواهم که تو (جفت و همراه من) حقیقت را از نزدیک لمس کنی و بواسطه عشق من به خدا نزدیک شوی و حتی شایدهای دیگر..

من آسمانم

خاکم

دریایم

و تو در آغوشم جاودانه خواهی شد.

این بند نهایت یگانگی با طبیعت است و در پایان خوبست به فروغ نقبی بزنیم:

و نهایت نیروها پیوستن است

                             پیوستن

و واصل شدن به اصل روشن خورشید.

بررسی امنیتی. لطفا کد امنیتی را وارد کنید گوش دادن به کد